مدیر گروه سلامت روانی ، اجتماعی و اعتیاد معاونت بهداشت دانشگاه علوم پزشکی نیشابور در گفت و گو با وب دا گفت : ادای خودکشی، اقدامی است که معمولاً با هدف برقراری ارتباط (هر چند معیوب) با دیگران صورت می پذیرد، این ارتباط با هدف جلب توجه دیگران و دستیابی به اهداف خاصی می باشد و ممکن است. فرد، واقعا قصد کشتن خود را نداشته باشد.

دکتر نجمه عابدی شرق بیان داشت: در واقع تهدید به خودکشی، ابزاری است که فرد توسط آن به دیگران بگوید احتمال وقوع عمل خودکشی یا سایر رفتارهای مرتبط با خودکشی توسط او برای آینده ای نزدیک وجود دارد. بسیاری از پژوهش ها دال بر آن است که این عمل، نوعی کمک خواهی است و نشان می دهد فرد درگیر تنش های بسیاری است که قادر به تحمل آنها نیست. خطر تهدید به خودکشی، می تواند اهمیتی برابر با اقدام به خودکشی داشته باشد. به طوری که، 80% اشخاصی که اقدام به خودکشی می کنند. به نحوی دیگران را از تصمیم خود آگاه می سازند. در واقع صحبت بیمار پیرامون خودکشی، گاهی نوعی درخواست کمک است و می تواند آخرین نشانه پیش روی وی به سوی خودکشی قلمداد شود.
وی گفت : بر اساس پژوهش ها، گذر از فکر خودکشی به نقشه کشیدن، در حدود 30% افراد دارای خودکشی و گذر از نقشه کشی به اقدام، در حدود 70% افراد دارای نقشه خودکشی، صورت می گیرد همچنین، نتایج مطالعات دال بر این است که بیش از سه چهارم کسانی که به زندگی خود پایان می دهند، قبل از ارتکاب به این عمل، در خصوص برنامه یا نقشه ی خود، چه به عنوان فریاد کمک خواهی و چه با گوشه و کنایه، گفتگو کرده اند. در این زمینه، هشدارها ممکن است با گفتن جملاتی مانند، "جهان بدون من بهتر خواهد بود"، یا "زندگی ارزش زیستن ندارد" بروز داده شود
وی در پایان افزود: بنابراین لازم است به تمام کسانی که تهدید به خودکشی می کنند و یا ادای خودکشی دارند، توجه بسیار شود و دقیقا مشابه سایر افراد خودکشی گرای واقعی، به دنبال کمک های بهداشت روانی برای آنها بود .